در نمایشنامه ی کالیگولا با قلم آلبر کامو در پرده ی اول، وقتی کالیگولا به کاخ باز میگردد.هلیکون که ندیم و سنگ صبور اوست.از خستگی و مدت نبودنش می پرسد. کالیگولا: خیلی راه رفته ام. هلیکون: آره،مدتی گذشت و تو اینجا نبودی. کالیگولا: پیدا کردنش مشکل بود. هلیکون: پیدا کردن چی؟ کالیگولا: چیزی که میخواستم. هلیکون: و تو چی میخواستی؟ کالیگولا: ماه را. ...فکرش را بکن...ماه را میخواسته...و دلیلش نداشتن ماه است. فکر کردم در غم معشوق مرده اش دیوانه شده اما می گوید... کالیگولا: من دیوانه نیستم و هیچ وقت انقدر عاقل نبوده ام.منتها،یک دفعه حس کردم که احتیاج به ناممکن د

قسم به خداوندگار شعر
شاعر یا معشوق؟

شاعری می آید
مرا می سراید
غرق در عفن.
شاعر می رود
بوی ادرار می دهم

به اوقات تلخیم، در خیالِ گلوله هایی از صفیرم،از آهن. منم اربابِ سکوت. چرا کُنجِ طاق. بیرنگ شود نقشِ نَفَسکشی؟ (اوراق مصوّرِ آرتور/ترجمه بیژن الهی) _تصویر کوچکی است از تنهایی من در زبان دیگری.

عشق حرام شد

چه،

بیان نشد.